Que Mi Nombre No Se Borre De La Historia (Las Trece Rosas Rojas)

Vicente Risco

 A SÚA VIDA

Fillo dunha familia acomodada, Risco foi un rapaz de saúde delicada, amigo dende a infancia de Ramón Otero Pedrayo. Estudou Dereito na Universidade de Santiago, licenciouse en 1906 e ingresou no corpo de funcionarios de Facenda, con destino en Ourense.Neses anos participa en tertulias nas que se xuntaban intelectuais como Cuevillas ou Vázquez Núñez. No 1912, Risco coñece a Castelao, e, despois de ir ata Madrid para facer maxisterio entra no 1917, en Irmandades da Fala baixo a influencia de Losada Dieguez, funda con Arturo Noguerol a revista literaria La Centuria. No 1918 todo o grupo de La Centuria manifestou o seu compromiso co galeguismo contactando, a través de Losada Diéguez, coas Irmandades da Fala, tamén comeza a colaborar en A nosa terra. Risco desenvolveu un labor fundamental para recuperación e dignificación da cultura galega. No 1920 funda a revista Nós e colabora no Seminario de Estudos Galegos e, no 1922, independízase das Irmandades da Fala e de A Nosa Terra, para fundar a Irmandade Nazonalista Galega. Tras a creación da Irmandade Nazonalista Galega, escribe para Rexurdimento ,e, reanuda, as suas colaboracions coa A Nosa Terra. No 1930 marcha a Berlín durante catro meses para traballar na Universidade de Berlín e, despios de regresar, funda no 1931 con Predayo, o Partido Nazonalista Republicán de Ourense.É elixido do membro do seu consello executivo do Partido Galeguista, ainda que non lle entusiasma a democracia e rexeite a colabaración coo esquerda.

ETAPA FRANQUISTA
Durante a etapa do franquismo, vive en Madrid e Pamplona. Colabora El Pueblo Navarro, El Español, Pueblo e La Estafeta Literaria ademais publica en 1947 Satanás. Pero durante esta época, ten mais peso nas suas obras, o castelán que o galego. Risco xubílase en 1954, pero continúa a publicar traballos na prensa galega. En 1961 publica Leria, escolma de textos de antes da guerra civil española.


ALGUNHAS DAS SUAS OBRAS
O porco de pé; Nós, os inadaptados; Mitteleuropa; Teoría del nacionalismo galego;O bufón de El Rei.

Tal día coma hoxe

Os alcaldes democráticos de Compostela falaron en galego desde Ánxel Casal

Isaac Díaz Pardo

(Santiago de Compostela, 22 de agosto do 1920 - A Coruña, 5 de xaneiro do 2012)

Entre outras cousas foi empresario español, pintor, diseñador, editor... algunas destas aficcións herdounas do seu pai: Camilo Díaz Baliño que se reunía na súa casa con Otero Pedrayo, Castelao, Cabanillas, etc. para falar os temas relacionados coa organización das Irmandades da Fala mentres que o seu fillo facía o mesmo pero co Seminario de Estudos Galegos. Camilo foi fusilado ao pouco tempo de comezar a Guerra Civil Española. A partir desto Isaac tivo que ir a vivir a casa do seu tio Indalencio, na nosa cidade e máis tarde adicaríase a rotulación.

Rematada a Guerra marchou a estudar a Madrid na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e anos máis tarde pasou a ser profesor da Academia de Belas Artes de Barcelona, a partir deste momento empezou a expoñer as súas obras tanto na península como noutros paises europeos e ata en América.

Co tempo interesouse máis pola cerámica e foi uníndose a diversos grupos de artistas alfareiros, un dos grupos máis importantes é o de Sargadelos (o creador foi Antonio Raimundo Ibáñez Llano y Valdés )do que foi director e administrador e onde estivo involucrado case ata o último dos seus días, pouco a pouco foi sendo excluído do grupo.


Podemos destacar de entre as súas obras... Xente do meu Rueiro, O ángulo de pedra, Galicia Hoy (xunto con Luis Seoane que tamén aportou a súa axuda no Laboratorio de Formas de Galicia), Paco Pixiñas (con Celso Emilio Ferreiro), El Marqués de Sargadelos, Castelao, etc, ademáis dunha gran cantidade de artículos en periódicos, como a La Voz de Galicia.

Se queredes coñecer un pouco máis de este home premede aquí.

E para aqueles aos que non vos guste ler moito aquí tendes:

A RUTA DA ESCRITA

Evolucion Do Pensamento Galeguista

agrarismo

IRMANDADES

 IRMANDADE DA SANIDADE GALEGA